Czego nie mówić podczas meczu piłkarskiego dziecka.

„Strzelaj! STRZELAJ!” — gdy trener woła o podanie

Praktyczny problem: dwoje dorosłych, dwa polecenia i jedno dziecko pośrodku. Posłuchanie Ciebie oznacza zignorowanie trenera. Zamiast tego: dopinguj, ale nie dyktuj zagrań. „Dalej!” pasuje do każdej decyzji zawodnika.

„Co to BYŁO?!” — zaraz po błędzie

Błąd już się wydarzył, a publiczne omawianie go nie daje zawodnikowi żadnej pomocnej wskazówki na następną akcję. Zamiast tego: nic nie mów albo spokojnie powiedz „następna akcja” i pozwól grze toczyć się dalej.

„Sędzio, jesteś ślepy?!”

Niezależnie od doświadczenia sędziego okrzyki z linii bocznej nie zmienią decyzji. Zamiast tego: zostaw decyzję sędziemu i skup się na kolejnej fazie gry.

„Walcz! Nie bądź mięczakiem!”

Nazwanie zawodnika „mięczakiem” jest osobistą oceną, a nie wskazówką, z którą może coś zrobić. Zamiast tego: doceniaj konkretną sytuację, gdy się wydarzy: „świetny odbiór” jest bardziej zrozumiałe niż ocena zawodnika.

„Dlaczego nie podałeś do kolegi z drużyny, kiedy był niekryty?”

Wskazówki taktyczne są łatwiejsze do zastosowania, gdy przekazuje je trener na treningu, a nie kilku dorosłych po meczu. Zamiast tego: zacznij od „miło było patrzeć, jak grasz” i pozwól dziecku zdecydować, czy chce rozmawiać o meczu.

„Byłeś najlepszy na boisku”.

Taki komentarz zmienia rozmowę w ocenianie zawodników zamiast opisu meczu. Zamiast tego: mów konkretnie: „ten bieg w pierwszej połowie był świetny”.

„Będziemy ćwiczyć strzały przez cały tydzień, wtedy w końcu wpadnie”.

Natychmiastowe zamienianie wyniku w plan treningowy dokłada zadanie, o które dziecko nie prosiło. Zamiast tego: zostaw otwartą propozycję: „możemy poćwiczyć razem, jeśli chcesz”.