Wat je beter niet zegt tijdens de voetbalwedstrijd van je kind.

‘Schieten! SCHIETEN!’ — terwijl de trainer om een pass vraagt

Het praktische probleem: twee volwassenen, twee aanwijzingen en één kind ertussen. Naar jou luisteren betekent de trainer negeren. Probeer dit: moedig aan wat er gebeurt, maar roep geen spelkeuzes. ‘Kom op!’ past bij elke beslissing die de speler neemt.

‘Wat was DAT?!’ — meteen na een fout

De fout is al gebeurd en een openbare nabespreking geeft de speler geen bruikbare volgende stap. Probeer dit: zeg niets, of gebruik een neutraal ‘volgende keer’ en laat het spel doorgaan.

‘Scheids, ben je blind?!’

Hoe ervaren de scheidsrechter ook is, roepen vanaf de zijlijn verandert de beslissing niet. Probeer dit: laat de beslissing bij de scheidsrechter en richt je op de volgende spelfase.

‘Ga erin! Doe niet zo slap!’

Een speler ‘slap’ noemen is persoonlijk en biedt geen concrete aanwijzing. Probeer dit: benoem een concreet moment wanneer het gebeurt: ‘goede ingreep’ is duidelijker dan een oordeel over de speler.

‘Waarom speelde je niet naar je vrije ploeggenoot?’

Tactische feedback is makkelijker te volgen wanneer die tijdens de training van de trainer komt, in plaats van na de wedstrijd van verschillende volwassenen. Probeer dit: begin met ‘ik vond het fijn om je te zien spelen’ en laat je kind beslissen of het over de wedstrijd wil praten.

‘Jij was de beste op het veld.’

Zo gaat de feedback over spelers rangschikken in plaats van over de wedstrijd zelf. Probeer dit: wees concreet: ‘die loopactie in de eerste helft was knap.’

‘We gaan de hele week op schieten oefenen, dan gaat hij er wel in.’

Van het resultaat meteen een oefenplan maken voegt een opdracht toe waar je kind niet om vroeg. Probeer dit: laat het aanbod open: ‘we kunnen samen oefenen als je dat wilt.’